นักศึกษาหลักสูตรการจัดการสำหรับนักบริหารระดับสูง (วปส.) รุ่นที่ 15 สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) ร่วมเวทีเสวนาวิชาการในหัวข้อ “ยุทธศาสตร์เสริมสร้างศักยภาพประเทศไทยสู่การเป็นผู้นำอาเซียน” ระดมสมองวิเคราะห์จุดแข็งและทลายคอขวดเชิงโครงสร้าง พร้อมยื่นข้อเสนอเชิงนโยบายที่เป็นรูปธรรมให้แก่รัฐบาลและหน่วยงานภาครัฐ เพื่อยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขันและพาประเทศก้าวข้ามกับดักรายได้ปานกลางอย่างยั่งยืน และตัวเลข GDP ไทยถูกสิงคโปร์แซงหน้า-เวียดนามจ่อเบียด ผอ.หลักสูตรชี้ 6 ปมโครงสร้างฉุดรั้ง

ก่อนเข้าสู่การเสวนา รศ.ดร.มนตรี โสคติยานุรักษ์ ผู้อำนวยการหลักสูตร วบส.ได้กล่าวปาฐกถาพิเศษในหัวข้อ “Macro Foundations for ASEAN Leadership” โดยระบุว่า ประเทศไทยเสียตำแหน่งอันดับ 2 ในอาเซียน: เดิมทีประเทศไทยมีขนาด GDP เป็นอันดับ 2 ของอาเซียนรองจากอินโดนีเซีย แต่ล่าสุดสิงคโปร์ได้แซงหน้าขึ้นเป็นอันดับ 2 (สิงคโปร์ประมาณ 606,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่วนไทยอยู่ที่ 561,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ทำให้ไทยตกมาอยู่อันดับ 3 ขณะที่คู่แข่งไล่จี้กระชั้นชิด ประเทศเพื่อนบ้าน อย่างเวียดนาม (GDP 527,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) รวมถึงมาเลเซียและฟิลิปปินส์ (มากกว่า 500,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) กำลังเติบโตขึ้นมาขนาบข้างและมีโอกาสเบียดแซงไทยในอนาคต

อัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจ (GDP) ของไทยในระยะหลังเติบโตต่ำกว่าศักยภาพเพียง 2% ต่อปี (โดย IMF คาดการณ์ 2.1% และ World Bank คาดการณ์ 1.6%) และต่ำกว่าที่ควรจะเป็นสำหรับประเทศเกิดใหม่ที่ควรโตไม่น้อยกว่า 5% ต่อปี จากในอดีตที่เคยเติบโตได้สูงกว่า 10% ขณะที่ประเทศเพื่อนบ้านเติบโตก้าวกระโดด เวียดนาม ขยายตัวสูงถึง 8% ต่อปี (บางช่วงสูงถึง 8.4% จากการปรับตัวใช้ AI และเทคโนโลยี) ฟิลิปปินส์ และ มาเลเซีย: ขยายตัวประมาณ 5% ต่อปี ด้วยส่วนต่างของอัตราการเติบโตนี้ ทำให้กลุ่มประเทศอันดับ 4, 5 และ 6 มีโอกาสสูงมากที่จะแซงหน้าไทย
ด้านรายได้ต่อหัวของประชากร (Per Capita Income) ไทยอยู่อันดับ 4 ของอาเซียน ประชากรไทยมีรายได้เฉลี่ยประมาณ 7,900 ดอลลาร์สหรัฐต่อคนต่อปี ตามหลังผู้นำภูมิภาค โดยสิงคโปร์ (อันดับ 1) รายได้ต่อหัวสูงถึง 98,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อคนต่อปี ซึ่งเกิดจากการมุ่งเน้นพัฒนาทุนมนุษย์และการศึกษา บรูไน (อันดับ 2) และ มาเลเซีย (อันดับ 3) ยังคงมีรายได้ต่อหัวสูงกว่าไทย
ความสามารถในการแข่งขันและอันดับความน่าเชื่อถือ อันดับเครดิตของไทยยังคงได้ประเมินในเกณฑ์ที่ดี (BBB+ /Baa1) สูงกว่าฟิลิปปินส์และเวียดนาม แต่ยังตามหลังสิงคโปร์ (AAA) และมาเลเซีย (A-) ส่วนความสามารถการแข่งขัน (Competitiveness Index) ของไทยอยู่อันดับที่ 26 ของโลก แม้จะดีขึ้น แต่เวียดนาม เพิ่งได้รับการจัดอันดับเป็นปีแรกก็พุ่งขึ้นมาอยู่อันดับที่ 27 ของโลกทันที จ่อเบียดไทยในด้านขีดความสามารถการแข่งขัน

ข้อจำกัดทางโครงสร้างของเศรษฐกิจไทย 6 มิติสำคัญ ดังนี้:
1. โครงสร้างงบประมาณแผ่นดินที่ไม่ยืดหยุ่น
- งบประจำเบียดบังงบลงทุน: งบประมาณแผ่นดินของไทยสูงถึง 75% เป็นงบประมาณประจำ โดยเกือบครึ่งหนึ่งของงบประจำ (ประมาณ 37% ของงบประมาณทั้งหมด) คือเงินเดือนข้าราชการ ส่งผลให้เหลืองบประมาณสำหรับการลงทุนพัฒนาประเทศอย่างจำกัด
- ติดเพดานวินัยการเงินการคลัง: รัฐบาลมีภาระหนี้และข้อจำกัดงบประมาณสูง จนเคยต้องปรับเพิ่มเพดานหนี้สาธารณะจาก 60% เป็น 70% ของ GDP ทำให้ภาครัฐขับเคลื่อนเศรษฐกิจลำบาก และต้องหันมาระดมความร่วมมือกับเอกชนผ่านแนวคิด “กรอ. เศรษฐกิจ พลัส”
2. ระบบโครงสร้างพื้นฐานและโลจิสติกส์มีต้นทุนสูง
- พึ่งพาการขนส่งทางถนนเป็นหลัก: การขนส่งของไทยเน้นทางถนนเป็นส่วนใหญ่ แต่ใช้ประโยชน์จากการขนส่งทางรางและทางน้ำน้อยมาก
- ความเร็วในการขนส่งสินค้าต่ำมาก: รถไฟขนส่งสินค้าของไทย (เช่น ปูนซีเมนต์ และ น้ำมัน) มีความเร็วเฉลี่ยเพียง 29 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ซึ่งต่างจากประเทศอย่างจีนที่มีระบบรถไฟความเร็วสูง 350 กม./ชม. ทำให้ไทยเสียเปรียบด้านต้นทุนและเวลาในการขนส่งสินค้าอย่างมาก
3. การพึ่งพาปัจจัยภายนอกสูงและความเปราะบางทางพลังงาน
- พึ่งพาต่างประเทศถึง 72%: โครงสร้างเศรษฐกิจไทยผูกติดกับต่างประเทศ (การส่งออก ท่องเที่ยว และ FDI) สูงถึง 72% ขณะที่แรงขับเคลื่อนภายในประเทศมีเพียง 28% ทำให้เมื่อเกิดวิกฤตเศรษฐกิจโลกหรือความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์ เศรษฐกิจไทยจะได้รับผลกระทบโดยตรงทันที
- การใช้น้ำมันสูง: ไทยใช้น้ำมันสูงถึงวันละประมาณ 1 ล้านบาร์เรล (คิดเป็น 1% ของการผลิตน้ำมันทั้งโลก) ทำให้เปราะบางต่อภาระเงินเฟ้อและต้นทุนการผลิตเมื่อราคาพลังงานโลกผันผวน
4. ข้อจำกัดด้านการพัฒนาทุนมนุษย์และการจัดลำดับความสำคัญ
- ขาดการลงทุนในทุนมนุษย์ที่เข้มข้น: ประเทศอย่างสิงคโปร์ซึ่งไม่มีทรัพยากรธรรมชาติ ได้ทุ่มเทพัฒนา “ทุนมนุษย์” (Human Capital Investment) ผ่านการศึกษา จนสร้างรายได้ต่อหัวสูงถึง 98,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี
- ความสมบูรณ์ทำให้ขาดการจัดลำดับความสำคัญ: ในอดีตไทยมีความอุดมสมบูรณ์และทรัพยากรหลากหลาย จึงขาดการจัดลำดับความสำคัญ (Prioritization) ในการพัฒนา ส่งผลให้การยกระดับทักษะแรงงานและการศึกษายังไม่ตอบโจทย์การสร้างมูลค่าเพิ่มสูง
5. ห่วงโซ่อุปทานมูลค่าต่ำและการปรับตัวด้านเทคโนโลยีล่าช้า
- อยู่ใน Supply Chain มูลค่าต่ำ: ไทยเป็นเพียงส่วนประกอบเล็กๆ ในห่วงโซ่อุปทานโลก และพึ่งพาสินค้าเกษตรและอุตสาหกรรมเดิมที่สร้างมูลค่าเพิ่มได้ยาก ต่างจากไต้หวันที่มีเทคโนโลยีชิปขั้นสูง (TSMC) ซึ่งเติบโตก้าวกระโดดตามอุปสงค์โลก
- การใช้ AI และ Big Data ยังจำกัด: ไทยยังตามหลังในการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ เช่น AI, Big Data และระบบแพลตฟอร์มในการบริหารจัดการภาครัฐและเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตเมื่อเทียบกับประเทศผู้นำ
6. ภาระหนี้ครัวเรือนและหนี้เสีย (NPL)
- ภาคประชาชนและครัวเรือนไทยต้องเผชิญภาระหนี้สินสูงขึ้น รวมถึงเริ่มเกิดปัญหาหนี้เสีย (NPL) สะสม ซึ่งกลายเป็นปัจจัยลบกดดันกำลังซื้อและการบริโภคภายในประเทศ

สรุปข้อเสนอเชิงนโยบายหลักสำหรับภาครัฐและรัฐบาล
จากการระดมสมองและนำเสนอรายงานวิจัยของตัวแทนนักศึกษาหลักสูตร วปส. 15 ทั้ง 6 กลุ่ม พบข้อสรุปร่วมกันว่า ประเทศไทยมีความได้เปรียบเชิงโครงสร้างอย่างมหาศาล ทั้งในด้านทำเลที่ตั้งศูนย์กลางของภูมิภาค ทรัพยากรทางชีวภาพที่อุดมสมบูรณ์ และโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลที่แข็งแกร่งเป็นอันดับ 2 ของอาเซียน
อย่างไรก็ตาม ประเทศไทยยังคงติดอยู่ใน “กับดักรายได้ปานกลาง” และไม่สามารถก้าวสู่การเป็นผู้นำอาเซียนได้เต็มศักยภาพ เนื่องจากเผชิญกับ “คอขวดเชิงบริหารจัดการ” โดยเฉพาะปัญหาการทำงานแยกส่วนของหน่วยงานราชการ การขาดหน่วยงานเจ้าภาพหลัก (Lead Agency) กฎระเบียบที่ล้าสมัย และความไม่ต่อเนื่องทางนโยบายเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง
เพื่อให้เกิดผลสัมฤทธิ์ที่เป็นรูปธรรมภายในระยะสั้น (Quick Win 12 เดือน) และวางรากฐานสู่ความยั่งยืนในระยะยาว ตัวแทนนักศึกษาทั้ง 6 กลุ่มได้จัดทำข้อเสนอเชิงนโยบายให้แก่รัฐบาลและหน่วยงานภาครัฐ ดังนี้
ประเด็นปัญหาและข้อเสนอเชิงนโยบายรายกลุ่ม (ทั้ง 6 กลุ่ม)
| กลุ่ม / ด้านยุทธศาสตร์ | ปัญหาและอุปสรรคหลัก (Bottlenecks) | ข้อเสนอเชิงนโยบายและแนวทางปฏิบัติ (Actionable Proposals) | ข้อเสนอเร่งด่วน (Quick Win 12 เดือน) |
| 1. กลุ่ม Klein (การพัฒนาทุนมนุษย์และตลาดแรงงาน) | • ผู้ว่างงานกว่า 4 แสนคน (เป็นเด็กจบใหม่/Job Hopper กว่า 1.7 แสนคน) • หลักสูตรเรียน 4 ปี ล้าสมัย ไม่ตรงความต้องการตลาด (Skill Mismatch) • หน่วยงานรัฐ (ศธ., อว., แรงงาน) แยกส่วนทำงานและขาดตัวชี้วัดร่วมกัน | • Future Job-Driven: ออกแบบหลักสูตรโดยใช้อุตสาหกรรมอนาคต (Bio, Smart Electronics, Digital) เป็นตัวตั้ง แล้วถอดเป็นทักษะ (Skill Mapping) • Project-Based Learning: ดึงเอกชนร่วมสร้างเวทีบ่มเพาะทักษะและสตาร์ทอัพในรั้วสถาบันการศึกษา • ระบบธนาคารหน่วยกิต (Credit Bank): สร้างกลไก Reskill/Upskill ตลอดชีวิตให้วัยทำงาน (อายุ 15-64 ปี) | ตั้งคณะกรรมการร่วมภาครัฐ-เอกชน-การศึกษา ทำ Sandbox รื้อหลักสูตรและเปลี่ยนตัวชี้วัดจากการนับ “จำนวนผู้จบการศึกษา” เป็น “ผลิตภาพ (Productivity) และทักษะที่ตรงงาน” พร้อมล็อกแผนงานให้ต่อเนื่องไม่ผูกติดกับตำแหน่งทางการเมือง |
| 2. กลุ่ม Prescott (เศรษฐกิจชีวภาพมูลค่าสูง – Bioeconomy) | • เน้นขายวัตถุดิบเกษตรขั้นต้น ขาดเทคโนโลยีแปรรูปขั้นสูง • SME ขาดโรงงานต้นแบบ (Pilot Plant) ต้องพึ่งพาการนำเข้าสารสกัด • กฎหมายล้าสมัย ไม่สอดรับกติกาโลก (เช่น EU Deforestation Regulation – EUDR) | • วิชั่นสู่ Asian Bio-Manufacturing Hub (ปี 2040): มุ่งเป้าสร้างรายได้แสนล้านบาทต่อยอดจากนโยบาย BCG • รัฐร่วมทุนสร้าง Shared Pilot Plants: สร้างโรงงานต้นแบบสกัดขั้นสูง 3 แห่งให้ SME ใช้ร่วมกัน • ยกระดับมาตรฐานต้นน้ำ & Traceability: ใช้ดาวเทียมและ IT บันทึกข้อมูลการเพาะปลูก และตั้งกองทุนคืนกำไรให้เกษตรกร | จัดตั้ง “Lead Agency” (National Bio-Manufacturing One-Stop Service) บูรณาการ 5 กระทรวง (เกษตรฯ, อุตสาหกรรม, อว., พาณิชย์, สิ่งแวดล้อม) ขึ้นตรงต่อนายกรัฐมนตรี เดินหน้า Product Champions (เช่น ขมิ้นชัน, เปลือกมังคุด, รำข้าว) พร้อมใช้นโยบาย First Buyer Policy ให้รัฐรับซื้อสินค้าเกษตรที่ได้มาตรฐาน |
| 3. กลุ่ม Hurwick (ระบบขนส่งด่วนและโลจิสติกส์) | • ต้นทุนแฝงจากการวิ่งรถเปล่า (Empty Run) รถบรรทุกวิ่งไม่เต็มคัน • ระบบคัดแยกและคลังสินค้าของรายย่อยไม่เชื่อมโยงกัน • สงครามตัดราคาค่าส่ง (เช่น 19 บาท) ทำกำไรต่ำ ขาดทุนวิจัยพัฒนา | • ลดต้นทุนแฝงที่ไม่ก่อให้เกิดมูลค่า: เชื่อมโยงข้อมูลเรียลไทม์ระหว่างผู้ผลิต คลังสินค้า และขนส่ง • ใช้ GPS และ AI บริหารเส้นทาง: คำนวณปริมาณพัสดุและสภาพจราจรเพื่อลดการวิ่งรถเปล่า • Digital Access & Green Logistics: เปิดให้ SME เข้าถึงซอฟต์แวร์ Cloud และส่งเสริมการใช้รถขนส่งไฟฟ้า (EV) | ให้รัฐบาล (คมนาคม, พาณิชย์, สสว., กขค.) เป็นตัวกลางเชื่อมโยงข้อมูลและพิจารณาจัดทำ “ราคากลางมาตรฐาน” เพื่อยุติสงครามตัดราคาที่ไม่เป็นธรรม และเปลี่ยนตลาดสู่การแข่งขันด้านประสิทธิภาพ |
| 4. กลุ่ม Sims (โครงสร้างพื้นฐานการบิน – สนามบินสุวรรณภูมิ) | • โครงการพัฒนาสุวรรณภูมิคืบหน้าเพียง 30-40% ของแผนแม่บท ขาด Terminal 2 • ติดกับดักระบบราชการและการแทรกแซงทางการเมือง ทำให้โครงการล่าช้า • พื้นที่เชิงพาณิชย์หน้า Gate และสิ่งอำนวยความสะดวกยังไม่ตอบโจทย์ฮับการบิน | • เร่งขยายสนามบินเต็มสเกล (Full Scale): บริหารจัดการเวลา (Time-to-Market) แข่งกับคู่แข่งในภูมิภาคอย่างชางงี • ยกระดับ Commercial & Transit Facilities: เพิ่มร้านค้าบริการหน้า Gate และสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับผู้โดยสารต่อเครื่องระยะไกล | เสนอแนวคิดเชิงโครงสร้างให้มี “กระทรวงความร่วมมือระหว่างกระทรวง” (หรือกลไกเจ้าภาพส่วนกลางที่มีอำนาจเบ็ดเสร็จ) เพื่อทลายกำแพงการทำงานแยกส่วนของหน่วยงานรัฐและลดแรงเสียดทานทางการเมือง |
| 5. กลุ่ม Lucas (รัฐบาลดิจิทัลและการบริหารจัดการข้อมูล) | • งบประมาณแผ่นดินกว่า 70% เป็นงบประจำ หน่วยงานราชการถือครองข้อมูลแยกส่วนกัน (Silo) • ข้อมูลสำคัญ (เช่น ข้อมูลน้ำท่วม การขนส่ง) ไม่ไหลเวียนเพื่อใช้ตัดสินใจ • ประชาชนยังขาดทักษะเท่าทันสื่อดิจิทัล (Digital Literacy) | • โมเดล Digital Transformation 7 ขั้นตอน (อ้างอิง OECD & DGA): พัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน, กำลังคน, ธรรมาภิบาลข้อมูล, แชร์กระบวนงาน, วิเคราะห์ข้อมูลจริง, เชื่อมต่อหน่วยงาน และปรับปรุงต่อเนื่อง • สร้างฐานข้อมูลเดียว (One Data & Open Data): เปิดเผยข้อมูลสาธารณะให้ภาคธุรกิจนำไปต่อยอดเป็น Platform Economy | ผลักดันการกำหนดนโยบายบนฐานข้อมูลจริง (Evidence/Fact-Based Policy) และเปิดระบบ Open Data ให้ประชาชนทุกช่วงวัยเข้าถึงข้อมูลทิศทางประเทศเพื่อวางแผนพัฒนาตนเอง พร้อมสร้างภูมิคุ้มกัน Digital Literacy เฉพาะกลุ่มวัย |
| 6. กลุ่ม Sargent (ความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์และข้อมูลส่วนบุคคล) | • วิกฤตข้อมูลส่วนบุคคลรั่วไหลรุนแรง บั่นทอนความเชื่อมั่นทางเศรษฐกิจดิจิทัล • หน่วยงานรัฐพัฒนาแอปพลิเคชันซ้ำซ้อน ขาดมาตรฐานความปลอดภัยกลาง • ปัญหาแก๊งคอลเซ็นเตอร์และอาชญากรรมไซเบอร์ระบาดหนัก | • ยกระดับมาตรฐานความปลอดภัยภาครัฐ: ลดการสร้างแอปฯ ซ้ำซ้อน จำกัดสิทธิ์การเข้าถึงข้อมูลของเจ้าหน้าที่ และตรวจสอบซอฟต์แวร์คู่ค้ารัฐ • บูรณาการปราบปรามอาชญากรรมไซเบอร์: เชื่อมโยงข้อมูลเส้นทางการเงินและสัญญาณสื่อสารแบบเรียลไทม์ | จัดทำ “Data Security Rating” (เปรียบเสมือนมิชลินสตาร์ด้านความปลอดภัย) บังคับใช้ในเกณฑ์จัดซื้อจัดจ้างภาครัฐโดยมี สกมช. เป็นเจ้าภาพหลัก วัดผลจาก “ข้อมูลรั่วไหลเป็นศูนย์” ควบคู่กับการเชื่อมข้อมูล ธนาคาร-ตำรวจ-ค่ายมือถือ เพื่อสกัดบัญชีม้าทันที |
เมื่อนำข้อเสนอของทั้ง 6 กลุ่มมาสังเคราะห์ร่วมกัน พบว่าหัวใจสำคัญของการปลดล็อกประเทศไทยสู่การเป็นผู้นำอาเซียน ประกอบด้วย 3 เงื่อนไขความสำเร็จหลัก (Key Success Factors) ที่รัฐบาลต้องดำเนินการควบคู่กัน ได้แก่
- การสร้าง “เจ้าภาพส่วนกลาง” ที่มีอำนาจบูรณาการข้ามกระทรวง ยุติปัญหาการทำงานแบบแยกส่วน (Silo) ด้วยการจัดตั้งกลไกเจ้าภาพระดับชาติที่มีอำนาจสั่งการและประสานงานข้ามกระทรวงได้จริง พร้อมออกแบบกลไกคณะกรรมการที่ยึดโยงกับแผนยุทธศาสตร์ระยะกลาง-สั้น เพื่อสร้างความต่อเนื่องทางนโยบายแม้มีการเปลี่ยนผ่านทางการเมือง
- การเปลี่ยนผ่านสู่ระบบ “One Data” ที่ปลอดภัยและเปิดกว้าง บูรณาการฐานข้อมูลภาครัฐให้เป็นหนึ่งเดียวเพื่อลดความซ้ำซ้อนและใช้ตัดสินใจเชิงนโยบายบนฐานข้อมูลจริง ควบคู่กับการบังคับใช้มาตรฐานความปลอดภัยทางไซเบอร์อย่างเข้มงวด (Data Security Rating) เพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้แก่ประชาชนและนักลงทุน
- การปรับกติกาและตัวชี้วัดภาครัฐให้มุ่งเน้นผลลัพธ์ ปรับปรุงกฎระเบียบที่ล้าสมัยและแก้ไขเงื่อนไขการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐให้เอื้อต่อการเกิดนวัตกรรม การใช้วัสดุ/สารสกัดในประเทศ (First Buyer Policy) และการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานที่รวดเร็วทันต่อการแข่งขันในภูมิภาค

รศ.ดร.มนตรี กล่าวว่า การอบรมหลักสูตร วบส.ช่วยให้ผู้บริหารมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเศรษฐกิจ การเงิน ตลาดทุน นโยบายและยุทธศาสตร์ที่สำคัญของประเทศ การบริหารองค์กรสมัยใหม่ รวมทั้งเสริมสร้างแนวคิดและมุมมองใหม่ๆที่สามารถนำไปพัฒนาและต่อยอดในการบริหารองค์กรเพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงในอนาคต รวมทั้งสร้างเครือข่ายทางสังคมที่จะนำไปสู่ความร่วมมือกับทั้งภาครัฐและเอกชนต่อไป
ขณะนี้หลักสูตรกำลังเปิดรับสมัครผู้บริหารเข้าร่วมศึกษาอบรมใน “รุ่นที่ 16” ตั้งแต่วันนี้ถึง 11 ธ.ค.69 ประกาศผลผู้ผ่านการคัดเลือกในวันที่ 14 ธ.ค.69 กำหนดเปิดเรียน 13 ม.ค.-26 พ.ค.70 จัดการเรียนการสอนเฉพาะวันพุธ เวลา 13.30-18.00 น. ณ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์






